Μια αλήτικη αγάπη μέρος πρώτο

Δεν πίστευα στα παραμύθια, Είχα πάψει να πιστεύω στον έρωτα και στις δυνάμεις του. Ψεύδιζα τον εαυτό μου λέγοντας πως ο έρωτας είναι ένα ψεύτικο συναίσθημα που έρχεται για λίγο σαν κεραυνός και σε τυφλώνει λέγοντας και κάνοντας πράγματα που δεν καταλαβαίνεις.... Τέσσερα χρόνια απέφευγα τον έρωτα και αν ποτέ τον άκουγα στον δρόμο μου, τα μάτια μου τα γύρναγα στην άλλη μεριά και αγνοούσα τα σημάδια. Μίσησα αυτό που δεν μισείτε. Εχθρεύτικα τον έρωτα, Αυτό το υπερφυσικό συναίσθημα που καμία μαγεία καμία δίκη καμία απόσταση δεν τον σταματά απο το να ριζώνει μέσα βαθιά στην καρδιά μας. Μα σαν με το θεριό τα βάλεις και το καταλάβει τότε σύντομα θα χάσεις. Γιατί εγώ έχασα.  Μέσα σε μια στιγμή ένιωσα να σβήνω και να διαγράφω ότι είχα πει τέσσερα χρόνια για τον έρωτα. Μέσα σε ένα λεπτό κατάφερα να κάνω πάνω απο δέκα χιλιάδες εικόνες γεμάτες φως αγάπη και έρωτα στην θέα αυτού του κοριτσιού. Ποιου κοριτσιού;;; Της Μυρτώ. Αχχχ Αυτά τα μάτια τα καστανά. Τα κοκκινα τα χείλια της που γυαλίζουν απο ομορφιά και χάρη, και τα σγουρά μαλιά της, που τα ανασικώνει κάθε τόσο και αυτά περήφανα πετάνε και απλώνονται προς τα πίσω, Αχ αυτά τα μικρά χεράκια που κάθε τι που αγγίζουν γίνονται χρυσό. Αχ να με αγγίζανε και εμένα μια φορά. Κλείνω τα μάτια μου και χάνομαι σε χιλιάδες σκέψεις και εικόνες μαζί της. Ίσως στην ζωή να μην την έχω ποτέ, Ίσως να μην πρέπει να την έχω ούτε στα όνειρα μα ... ποιος μπορεί να βάλει φρένο και κανόνες στην φαντασία;.

   Την συνάντησα πρώτη φορά στη Σμύρνη όταν είχα πάει διακοπές στην θεία μου. Όταν την είχα δει για πρώτη φορά έμεινα να την κοιτάω. Με είχε δει που την κοιτούσα και χαμογέλασε. Αμέσως άλλαξα πλευρά για αν μην καρφωθώ και γίνω ρεζίλη, Καθώς είχαμε πάει σε ένα μπαράκι με τους φίλους μου έτυχε να την ξανά συναντήσω. Ήθελα τόσο να την γνωρίσω, μα ένας φόβος με έπιανε πως ίσως να έχει κάποιον. Έκατσα σε μια γωνιά και την κρυφοκοιτούσα. Δεν ξέρω αν με κατάλαβε αλλά προσπαθούσα να την θαυμάσω όσο ποιο πολύ μπορούσα διότι δεν ήξερα αν την ξανα έβρισκα. Φθινόπωρο είναι πλέον όλοι οι τουρίστες γυρίζουν πίσω στα μέρη τους. Ήθελα τόσο να την πιάσω στα χέρια μου και να της κλέψω ένα φιλί μα ήξερα πως κάτι τέτοιο δεμ θα γινόταν να γίνει εφικτό. Mε είδε που την κοιτούσα, και χαμογέλασε μα μετά απο λίγο σηκώθηκαν οι φίλες της και την πήρανε. Τότε πίστεψα πως έφυγε για πάντα.